بی شک اکنون من به یک معجزه محتاجم.

            معجزه ای شگرف که قلبم را

 که گویی بیهوده در تپش است به لرزه  درآورد.

             قلبی که دیگر به سنگ بودن خو گرفته است.

چقدر دلتنگم،چقدر دلتنگم

من هر لحظه از رویا های پوچ و بی سر انجامم

          یاری می طلبم،اما انگار آنها را نیز

                        دیگر یارای تسلای من نیست.

چه بیهوده در تکاپوی زیستن        

          برای لحظه ای،  تن به خواری می سپاریم.

مگر در کدامین بهشت خداوند ماْمن داریم

         که اینگونه از رفتن و دل بریدن در هراس و دلهره ایم؟

در این جهنم سوزان که دیگر حتی

         حرم شعله هایش را احساس نمی کنیم،

                  چون دیریست که بدان خو گرفته ایم،

چه جیز اینگونه

  پیکره های زخمی و خسته مان را

          مجذوب خویش کرده،

                که حتی برای لحظه ای نیز 

      ذهن را از بند ها نمی رهانیم

          تا پرواز را آغاز کند

                  و ما را نیز نه تا افلاک،

         که دست کم تا به ابرهای پراکنده سپید رنگ اوج دهد.

ٌ

من هر شامگاه با تنهایی خویشتن همبستر می شوم و روحم را به آسانی به معاشقه ای تحمیلی تسلیم می کنم.

شب را با تشویشی بی پایان، در آغوش وسیع ترین اندوه هایم، به صبح می رسانم؛

و صبح را با دلهره ای غریب آغاز می کنم.

هنگام بی قراری با قدم هایم وسعت بدبختی خویش را در طول و عرض خانه اندازه می زنم.

قوت روزم،اوهام بی سرانجامی است که تمامی وجودم را از وحشت سیر میکند؛

و تنها آوای خانه ام، مویه اشباح ناپیدایی است که گویی بر مزار من، نوحه سرایی می کنند.

غروب دلگیر آفتاب همیشه خاموش را، از پشت پنجره کوچک خانه نظاره می کنم و زیر لب مرثیه ای غمگین را که مادرانم، جملگی از بر داشتند،به آرامی زمزمه می کنم.

شامگاه است؛ دوباره به بستر هم آغوشی تنهایی خویش می روم؛ با حسرتی در دل که میگوید:

 "ای کاش دیگر طلوع بیرنگ آفتاب فردا را نبینم."

چگونه است؟

    چگونه است

         که در هیچ کتابی

           حرفی از کسالت پروانه ها

                          به میان نیامده است؟

   حال آنکه همواره

               به گرد یک شمع می چرخند

                        و شاید هم نمی دانند چرا؟

و ما را به اشتباه می اندازند

                           که مثالی جاوید

                                     برای عشق یافته ایم

و می خوا هند بگویند:

                "مبارزه کنید زندگی هنوز باقیست."

اما نمی دانند که ما

             سال هاست که مرده ایم.

بی گمان کسی در کنار من در عشق غرق است و دارد خفه می شود،

من نمی فهمم!!!!! چرا؟؟؟؟؟

شاید چون مثل همیشه خواسته ام با پتک بر سر عشق بکوبم و دروازه های قلبم را ببندم و هیچکس را در آن راه ندهم.چه خسیسم من، وجود ومهر دل و زندگی ام را فقط برای خودم میخواهم.

(چه فایده؟؟ حتی اگر مثه اون در دریای عشق یه خری غرق شم، وقتی بتونم نفس بکشم اول از هرچیز به احساسات خودم عق می زنم.)

                                                                مهر ۱۳۸۳

منتظر حضور گرم و نظرات سازنده تان هستم.